WIJNTJE ERBIJ...?

Op de laatste dag van mijn "zomerreces" in de Provence is een boodschappentrip in de omgeving een verplichte afsluiting.....In de supermarkt worden nog snel allerlei noodzakelijk kruidenierswaren ingeslagen om de winter door te komen en een bezoek aan de Cooperative voorziet ons van de hoognodige alcoholische versnaperingen....

 

Bijna elke plaats in een wijngebied heeft wel een coöperatieve. Kleine en grote wijnboeren brengen hun oogst simpelweg naar de cooperation en bemoeien zich verder niet met de daadwerkelijke productie van de wijn waarvan de kwaliteit meestal acceptabel is, maar niet meer dan dat. De wijn is dan ook zeer betaalbaar. In Taradeau is het een ander verhaal, hier bruist het van het leven. Sinds een aantal jaren staat de coöperatieve erg goed bekend. Bezoekers komen van heinde en verre om wijn in te slaan, nadat ze vaak een half uur in de rij hebben gestaan. Het gaat hier zeker niet om een paar flessen, maar dozen en hele ladingen van de fameuze kartonnetjes (5 liter vacuümtapjes),belanden in de achterbak en tot op de achterbank van de auto. 

 

Sinds wij neerstreken in de Var zijn wij al vaste klant in Taradeau. Een klein onderzoek wees al snel uit dat wij de wijnen van deze coöperatieve lekkerder vonden dan die uit ons thuisdorp en sindsdien is deze wijn, zowel de rode als de rosé onze "huiswijn". Dit wil niet niet zeggen dat wij nooit iets anders drinken, regelmatig bezoeken wij ook een van de velen Chateaux in de directe omgeving en willen daar graag ook wat flesjes kopen. Maar als standaard huiswijn is de coöperatieve nog niet van z'n troon gestoten.

 

Nu in September is het helemaal een drukte vanjewelste op de Coöperatieve. Vanaf 7 uur 's ochtend is het een af en aan rijden van de kleine wijnkarretjes vol met versgeplukte druiven. De ladingen worden in het speciale depot gekiept, gewogen, gewassen en gaan daarna door de pers en na 'n paar dagen zijn de eerste vaten al gevuld....

 

 

...en kunnen wij binnenkort weer genieten van de lekkere Rougians en L'Oppidum!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

PESTOKONING

Niet alleen mijn dochter staat in de keuken, ook mijn zoon. Hij is denk ik een van de grootste lekkerbekken die ik ken en het is een ramp om met hem boodschappen te gaan doen hier in Frankrijk...er belanden dan altijd zoveel extra spullen in m'n kar! Vanaf zijn jonge jaren staat hij al in de keuken bij mij, helpen met de Pasta draaien of gewoon in de pannen kijken.
Vanaf de basisschool hadden we elke vakantie "kinderrestaurant", samen mochten ze dan de boodschappen doen en koken en wij waren de gasten.... Later in de pubertijd werd het wat serieuzer en werd er 1 x per week door mijn zoon gekookt en ik was zijn koksmaatje. Zo heeft hij ook zijn absoluut favoriete gerecht leren maken Pesto (a la Genovese) en nu nog, als ik dit op het menu heb staan en hij is thuis, neemt hij de bereiding van mij over... en ik moet zeggen een betere Pesto ken ik niet!

Pesto
(ongeveer voor 3 tot 4 porties)

75 gr fijn gesneden basilicum of de helft basilicum en andere helft platte peterselie
2 eetlepels pijnboompitten
50 gr fijngeraspte Parmezaanse kaas
3 fijngesneden teentjes knoflook
6 eetlepels olijfolie

Meng de basilicum, pijnappelpitten, kaas en knoflook in een vijzel of met de staafmixer tot je een dikke, groene, aromatische massa heeft.
Voeg beetje voor beetje de olie toe tot ze goed is opgenomen.

Pesto kan natuurlijk voor nog veel meer gerechten gebruikt worden, heerlijk bij een Salade Caprese, bij Carpaccio en nog veel meer, gewoon uitproberen.

 

SPECIAAL VOOR MIJN DOCHTER...

Omdat mijn liefde voor koken ooit in Italie is ontloken wordt er bij ons thuis heel veel Italiaans gegeten...mijn kinderen zijn dan ook absolute fan van de Italiaanse keuken maar ook vreselijk verwend want alles wordt altijd vers gemaakt! Het leuke is dat ze nu zelf deze recepten ook weer overnemen en vanalles willen proberen... Deze zomer heeft onze dochter zich op het pizzadeeg gestort: de eerste keer ging dat niet helemaal vlotjes, de helft lag op de grond maar nu heeft ze het perfect onder de knie. Heerlijke dunne, krokante pizza's met voor iedereen de topping die hij/zij lekker vindt.

Dit is het recept voor de bodem, een beetje gespiekt bij Jamie Oliver omdat ik het exacte recpt niet meer helemaal uit m'n hoofd wist.

Pizzadeeg:
voor 4 grote pizza's of 8 kleintjes.

30 gr. verse gist of 21 gr. gedroogde
30 gr. honing (of suiker)
6 1/4 dl. lauw water
500 gr. bloem van harde tarwe
500 gr. gewone bloem
30 gr. zout
wat extra bloem om je werkoppervlak mee te bestuiven

* Los de gist en honing in 2 dl. water op
* Maak een berg van de twee soorten bloem en zout met een kuil in het midden
* Giet de opgeloste gist in het kuiltje en maak met een hand ronddraaiende bewegingen vanuit het midden naar buiten zodat je langzaam de bloem door het gistmengsel mengt. Giet daarna geleidelijk de rest van het warme water in de kuil en werk hier alle bloem door tot een smeuig deeg. Het kan zijn dat het deeg te droog blijft dan kan je altijd wat extra water toevoegen.
* Hierna gaan we kneden: het deeg rollen, duwen en vouwen steeds opnieuw, minimaal 5 minuten! Als het deeg aan je handen plakt wrijf er dan wat bloem tussen.
* Bestuif nu je handen en het deeg met wat bloem en vorm het deeg tot een slappe bal. Leg dit op de bakplaat, broodplank of zo en kerf het deeg in met een scherp mes.
* Nu moet het deeg rijzen. In principe moet het deeg zich verdubbelen en dit gaat het beste op een warme, tochtvrije, vochtige plek. Voor pizzadeeg heb je ongeveer 30-40 minuten nodig.
* Als het deeg is verdubbeld ga je nogmaals kneden. Kneed en sla alle lucht uit het deeg, 1 minuut lang.
* Nu breng je het deeg in de gewenste vorm. Verdeel het deeg in 4 of 8 gelijke porties. Vorm elke portie tot een bal, bestuif je werkoppervlak met bloem en rol het deeg uit. Altijd van je af rollen en na elke rolbeweging het deeg 'n kwartslag draaien. Rol uit totzeker een dikte van 3/4 cm het deeg zal nog lichtjes rijzen tot 'n cm.
* Leg de bodems op ingevet bakpapier en doe de gewenste topping erop. Bak de pizza's op 240 gr. in 10 minuten tot ze goudbruin en krokant zijn en de topping gaar is.

'N NOOTJE KRAKEN

Toen wij de Bastide zo'n 13 jaar kochten stond er 'n klein ielig boompje naast het zwembad, we hadden geen idee wat het was.... 'n iel stammetje en 'n paar groene blaadjes. Na 'n paar jaar groeien kwamen we er achter, met onze geweldige "tuinkennis" dat het een heuse walnotenboom was. Elk jaar hingen er zo'n stuk of 3 aan....onze illusie van lange wintermiddagen bij het open haardvuur noten kraken bleef lang voor wat 't was. Tot vorig jaar....we hadden zeker wel 20 noten!
Dit jaar, ik weet niet waar het aan ligt misschien het hele natte voorjaar, hangt de boom vol en ben ik gisteren echt aan het plukken geslagen. De boom is allang niet meer ielig maar een stevig kordaat type van bijna 3 meter hoog dus de belofte van jarenlang oogsten zal ie zeker waarmaken...

 

 

Nu nog even 'n paar lekkere recepten erbij zoeken......Sowieso heerlijk is het om in de Italiaanse Pesto de pijnboompitten te vervangen door walnoten!

 

 

 

 

ARTISJOKKEN

In de zomer en vroege herfst zijn ze hier in de Provence overal verkrijgbaar: Artisjokken in verschillende kleuren en maten.....Wij kennen ze eigenlijk alleen maar in de vorm van de artisjokhartjes en bodems die wel eens op de pizza gebruikt worden maar ze zijn ook heerlijk, in z'n geheel als voorgerecht en erg simpel te bereiden......

Kies voor een voorgerecht voor de grote groene artisjokken: 1 stuks per persoon.
Verwijder de steel en de meestal wat lelijke onderste blaadjes, zijn de punten van de andere blaadjes ietsjes bruin knip deze er dan af. Dit is meer voor het oog want je eet de blaadjes niet in z'n geheel op!
Zet een grote pan met water op, doe hier de artisjokken met wat zout in en zorg dat ze onder water staan. Kook de artsjokken ca. 45 minuten totdat de bodem helemaal gaar is, je kan dit controleren door voorzichtig in de bodem te prikken met een vork.
Serveer de artisjokken met een ouderwetse franse vinaigrette en/of 'n lichte knoflooksaus.

NOG MEER VIJGEN.....

Ik was het bijna vergeten dat ik dit recept nog had. Ik heb het vorig jaar heel vaak gemaakt tijdens de vijgenoogst en deze week zal het zeker weer in het menu van de Table d´Hotes worden opgenomen...

Gepocheerde vijgen in notenlikeur

voor 6 personen

18 vijgen (wij hebben ´n wat kleinere soort) anders 12 grote, geschild

4 dl verjus

1/2 vanillestokje opengesneden

1 kop suiker

1 dl notenlikeur

Doe de suiker, verjus en vanillestokje in een grote pan en verwarm zacht tot de suiker gesmolten is. Voeg de vijgen toe en pocheer ze met het deksel op de pan ongeveer 5 minuten, tot ze zacht zijn. Laat ze in het vocht afkoelen. Voeg de notenlikeur toe en laat 30 minuten staan.

*als je geen verjus kunt krijgen dit vervangen door rode wijnazijn gaat ook prima

Heerlijk bij semifreddo of heel simpel in een schaal met slagroom of mascarpone.

Uit het Toscaanse kookboek van Stephanie Alexander en Maggie Beer





AUTHENTIEK......

Als 17 jarige had ik al last van het reis "virus" en op zoek naar een vakantiebaantje tussen de Havo en mijn studie was al snel duidelijk dat er in Nederland eigenlijk niets voldeed.....twee zomers in de Bowling-bar van het Eurostrand ten spijt, ik wilde toen al iets "anders". Tijdens een avondje oppassen spitte ik voor de zoveelste keer de rubriek mini's van het Eindhovens Dagblad uit en daar kwam ik de advertentie tegen die heel veel veranderde in mijn leven.... Au Pair gevraagd in Sestri Levante, voor 5 maanden, in een gezin met Nederlandse moeder! Ik zal jullie het hele verhaal van de sollicitatie en alles besparen maar direct na het laatste examen zat ik in de trein naar Italië.....
En daar in Sestri heb ik leren koken en veel van deze recepten gebruik ik nog steeds.

Een van mijn all time favorites is onderstaande en maak ik ook regelmatig hier op de Bastide. Morgenavond is het weer Table d'Hotes hier en krijgen mijn gasten o.a. dit geserveerd

Vitello Tonnato

Deze Italiaanse lekkernij krijgt in heel veel Italiaanse kookboeken vaak een plaatsje maar heel vaak wordt voorbijgegaan aan het origineel en wordt het kalfsvlees geroosterd, de saus met mayonaise gemaakt en mist daardoor de finesse van het originele recept. Geloof me dit is het enige echte originele recept uit Piemonte zoals het al in de 19e eeuw werd gemaakt. Vitello is officieel een voorgerecht maar is ook heerlijk als lichte lunch of zelfs als hoofdgerecht op warme zomeravonden.

voor 4 personen:
500 gr kalfslende
3 dl witte wijn
1 laurierblad
2 grote salieblaadjes of 10 kleintjes
1 eetlepel olijfolie
Batutto*
4 gezouten ansjovisjes
150 gr goede kwaliteit tonijn uit blik (natuur)
2 hard gekookte eigelen
20 gr kappertjes (ontzouten)
1-5 eetlepel dragon azijn of wijnazijn
3 eetlepels citroensap
1 dl olijfolie
peper, zout

Marineer het vlees 24 uur in de witte wijn samen met de salie en laurier. Zeef de marinade en breng aan de kook in een pan met 1 eetlepel olijfolie en 2 dl water. Doe het vlees hierin samen met de batutto* en laat het zachtjes 30 minuten pruttelen. Voeg de ansjovis toe en laat nog eens 30 minuten pruttelen op ´n zacht vuur.
Zet het vuur uit en laat het vlees afkoelen in de vloeistof. Haal het vlees daarna eruit en wikkel het vlees in versfolie en laat het door en door koud worden in de ijskast. zeef de resterende vloeistof boven een pan en kook dit in tot je ongeveer 2,5 dl over hebt. Laat dit helemaal afkoelen.
Nu heb je de blender nodig en doe hierin de tonijn, de gekookte ansjovis en de eigelen, hierbij doe je ook de helft van de kappertjes, citroensap, azijn en olijfolie en mix. Verdun deze mix met het kookvocht (ongeveer 1,5 dl) maar het moet een stevige massa blijven en voeg eventueel peper en zout toe.
Snijd het vlees in dunne plakken en leg op een mooie schaal, bedek de plakken helemaal met de saus en garneer met de overgebleven kappertjes. Laat dit ´n paar uurtjes rusten op ´n koude plaats kan in de ijskast maar haal het dan er op tijd uit want het lekkerste is het om dit op kamertemperatuur te serveren.

*´n Batutto is een mengsel van fijngehakte kruiden dat in veel Italiaanse gerechten gebruikt wordt hier van elk zo´n 30 gr. wortel, selderij, ui en platte perselie.